/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
De-volletjes-reizen.jouwweb.nl
Home » REISVERSLAGEN » USA 2009 » 2009-05 Page - Escalante

20 Mei

Page - Escalante

     

Klik voor weerbericht Escalante
Ook deze dag begon weer met een ontbijt bij Denny’s.
Na het eten nog ijs en water gekocht en toen reden we via de UT-89 weer naar het westen.
Het uur dat we gisteren gewonnen hadden verloren we weer toen we van Arizona naar Utah reden.
We sloegen af van de UT-89 en draaiden rechts de Cottonwood Canyon Road op. Dit is een 46 mile lange, onverharde weg.
We hobbelden door het dal langs de Paria River en kale grijze heuvels.
Langzaamaan werden de uitzichten steeds mooier. Na 14 mile kwamen we bij de Brigham Plain Road aan en parkeerden hier de auto.
We wilden van hier uit naar Yellow Rock hiken.
Volgens de routebeschrijving die ik gevonden had moesten we hier de wash oversteken, niet de Hackberry Canyon inlopen, maar 0,3 mile naar links door of langs de wash lopen tot we bij het steile pad richting Yellow Rock kwamen.
We volgden vanaf de weg het pad tussen de manshoge struiken tot de wash. Deze was droog dus konden we zonder natte voeten verder wandelen. We zagen, wat wij dachten dat Hackberry Canyon was, en liepen door de wash naar links. We volgden de voetstappen in het zand.
Na een bocht in de wash, verlieten we deze en begonnen langzaam omhoog te klimmen. Een steil pad zagen we echter niet in het begin, maar wel nog veel voetstappen. Zo klommen we de berg op tot ongeveer driekwart van de hoogte.
 
 
En daar werd het toch steil! David heeft nog even geprobeerd of we daar verder kwamen, maar door het losse gesteente schoof hij al vlug weg.
Dit was ook niet het pad waar ik een foto van had gezien. Als je daar uitgleed viel je wel erg ver naar beneden. We hebben de missie Yellow Rock uit veiligheidsredenen daar afgebroken. We hebben nog even verder gezocht naar het goede pad, maar hebben het niet gevonden. Desondanks was het wel een leuke hike.
We keerden weer terug naar de auto en zijn verder gereden naar het noorden toe. Een stukje verder zagen we een parkeerplaats van de Hackberry Canyon trail. Ik heb nu het vermoeden dat we waarschijnlijk te ver naar links zijn gelopen in de wash. Volgende keer proberen we het nog maar een keer.
De uitzichten langs de weg werden steeds fraaier.
Op een mooie plaats stopten we voor een Kodakmoment.
 
 
Langs de weg stonden nog een gewone personenwagen en een busje.
Toen die verder wilden rijden weigerde de personenwagen te starten.
De beide wagens hoorden bij elkaar, maar hadden geen sleepkabel bij zich. Wij ook niet met onze huurwagen.
Geen probleem. Als niet getrokken kan worden dan moet maar geduwd worden. Het busje werd achter de wagen gezet en na een paar keer duwen met het busje hebben ze het vehikel toch aan de praat weten te krijgen.
Na dit schouwspel vervolgden wij ook weer onze weg.
We kwamen bij de Cockscomb Narrows.
Dit is echt een uitgelezen stukje natuur. Geweldige kleuren en vormen zie je hier in dit dal.
 
 
 
 
Voor een wandeling in de canyon waren we aan de late kant. De zon stond al te laag om hier nog mooie foto’s te kunnen maken. We hebben teveel fotostops onderweg gemaakt.
Een stukje verder hadden de mooie rotsen plaatsgemaakt voor een vlakker landschap. We moesten nog één hogere berg over tussen Grosvenor Arch (die we rechts hebben laten liggen) en de wash voor Kodachrome Basin.
 
 
Deze berg was op dit moment het slechtste stuk weg van de hele Cottonwood Canyon Road.
Ken je de reclame van de landmacht, waarin de zoon aan de wagen van zijn vader heeft gesleuteld en deze al steigerend wegrijd?
Zo gingen wij dus die berg op. Dat was lachen.
Het overgrote deel van de Cottonwood Canyon Road vonden wij heel goed begaanbaar. Hier en daar was wat spoorvorming, zand of washbord, maar in vergelijking met de House Rock Valley Road was dit een eitje.
De Cottonwood Canyon Road kwam uit bij Cannonville. Hier draaiden we de UT-12 oostwaarts op naar Escalante.
We hadden weer gereserveerd bij het Circle D Motel.
De kamers waren al bijna allemaal gerenoveerd en er werd nog een nieuwe receptie gebouwd. Zag er allemaal prima uit.
En ze hadden nu ook wireless Wifi. Alleen werkte dat s’avonds niet helaas.
We zijn bij het Cowboy Blues restaurant gaan eten. Dit restaurant hebben we door de jaren heen eigenlijk alleen maar slechter zien worden. Voor ons is dit restaurant nu echt afgeschreven.
 
 
 
Circle D Motel
475 W Main St
Escalante, UT 84726
435-826-4297
 
 
Het weer vandaag
 30°C
Zonnig
Geplande afstand USA
172,2 km
107,6 miles
Vandaag gereden
178,6 km
111,6 miles
Totaal gereden
831,8 km
519,8 miles
 

         

Maak een Gratis Website met JouwWeb