/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
De-volletjes-reizen.jouwweb.nl
Home » REISVERSLAGEN » USA 2006 » 2006-22 Kanab

23 Sep

Kanab

    

Vandaag hebben we er een rustig dagje van gemaakt.
We zijn pas om 8:30 uur opgestaan.
Op weg naar ons vaste ontbijtstekje hier in Kanab, zagen we dat Terry in zijn winkel was.
We zijn eerst bij hem aan gegaan om de foto’s te laten zien.
Na een half uurtje namen we afscheid van hem en gingen we bunkeren.
Zoals gewoonlijk was het weer veel te veel en bleef weer genoeg op de borden liggen.
Na het ontbijt gingen we naar een winkeltje met scrapbookmateriaal.
Voor zo’n klein zaakje hadden ze veel keus.
David zag de bui al hangen. Dat zou even duren eer ik klaar was.
Hij is toen maar met de auto naar de wasstraat gegaan.
Ik had mijn buit net binnen toen hij weer terugkwam met de auto.
Met 1 wasbeurt was hij nog niet helemaal schoon, maar het ergste vuil was weg.
We zijn gaan tanken en hebben daarna nog water ingeslagen bij de supermarkt.
Om 13:30 uur vertrokken we toch maar uit Kanab om naar de Paria Moviesite te gaan.
Gisteren had ik toevallig in het reisverslag van Ronald Verhoog gelezen dat de moviesite op 25 augustus was afgebrand.
Ons ging het toch voornamelijk om de natuur en niet om deze nep-filmset.
De originele filmset is indertijd door het BLM (Bureau of Land Management) afgebrand, maar onder druk van het toerisme hebben ze naderhand de nep-filmset neergezet die nu op haar beurt door vandalen in de fik is gestoken.
We namen dus weer de US-89 richting Page en sloegen af bij de weg naar de Paria Moviesite.
Met onze pas gewassen auto draaiden we de dirtroad naar Paria op.
Het 1e stuk was weer een washbord en we rammelden weer goed door elkaar.
Het laatste stuk was beter en het uitzicht was schitterend.

We stopten even bij de afgebrande filmset en reden toen verder langs het kerkhof van het echte plaatsje Paria dat aan de rivier heeft gelegen, tot we bij de Paria River aankwamen.

 

We liepen stroomopwaarts langs de rivier op.
Er kwamen nog wat mensen langs die met ATV’s de backcountry ingingen.
Erg ver ging onze wandeling echter niet.
Na zo’n 20 minuten wandelen konden we alleen maar door de modder of door de rivier om verder te komen.
Hier stroomde het water enkeldiep en David zou zijn schoenen vol water krijgen als we door het water gingen.
Hij moest ook nog rijden met die schoenen, dus zijn we maar omgedraaid.
Via een loop (rondweg) zijn we teruggereden naar de hoofdweg en rammelden weer terug naar de US-89. Rond 17 uur waren we terug in Kanab.
We zijn nog naar 2 winkels geweest waar we niks naar onze smaak zagen en zijn daarna gaan eten bij de Pizzahut.
Om 19 uur waren we terug op de kamer voor een relaxte avond.

         

Maak een Gratis Website met JouwWeb